Aku rasa tak tahu nak buat apa.
Aku tak tahu apa yang merisaukan aku. Macam ada benda buruk yang akan berlaku.
Aku cuba untuk bersiap sedia dari segi mental dan fizikal. Tapi aku rasa, semua konfiden aku hancur macam tu je. My confidence went caving to other place or something. Im trying to calm down myself dan cuba untuk bergelak ketawa yang semuanya baik baik saja. Hanya itu yang aku mampu buat sekarang walaupun I'm getting sicker tapi buat buat tak rasa je :)
Apa yang aku cuba kata dalam hati aku setiap saat hanyalah berpura pura yang aku kuat. Apa jua sekalipun, aku akan cuba sedaya upaya aku. Aku selalu ingatkan orang lain yang dia kuat , dia tabah , dia mampu harungi segala musibah yang Allah beri . Tapi kadang kadang aku rasa lost sebab diri sendiri susah nak masukkan advice dalam otak.
Bila aku tak dapat tenangkan diri sendiri, Aku adakan diri aku untuk tenangkan orang lain. Aku tahu orang tu tengah resah , gelisah, tension. Sebab aku tak dapat tenangkan diri aku sendiri, so aku cuba untuk tenangkan orang lain. Aku kuatkan semangat, pujuk jangan marah, nyanyikan apa apa lagu , buat lawak bodoh , asalkan aku dapat kurangkan rasa sedih atau tension dia. Bila dengar gelak ketawa dia, aku rasa gembira. Dan aku ikut dia gelak sekali. Sekali gus, dapat lupakan sekejap masalah aku.
Tiap tiap kali aku resah, tak sedap hati , aku selawat banyak banyak. Baca ayat qursi. Itu je yang mampu buat aku tidur walaupun aku baca untuk kali ke100 sampai pukul 3 4 pagi sebab aku tak dapat lelapkan mata.
I dont know what's wrong.
Tapi, walaupun aku resah, benda yang automatic dapat buat aku senyum tanpa fikir, bila ak tengok balik gambar gambar aku dengan kawan kawan semua. Itulah senyum paling ikhlas , senyum tanpa batas :')